''Το άλλο Φύλο''...

pixie · Moderator Ένταξη: Feb 21, 2008 Δημοσιεύσεις: 2618

Η εποχή που ο Χένρικ Ίψεν έγραφε το συνταρακτικό έργο του ''Νόρα ή 'Ενα Κουκλόσπιτο'',έχει ευτυχώς περάσει! Η σύγχρονη γυναίκα δεν είναι πιά μια κούκλα στο σπίτι ενός αυταρχικού άντρα..
Κι όμως, φαίνεται πως έχουν μείνει κάποια κατάλοιπα αυτού του παρελθόντος, που ακόμα τα πολεμούν οι φεμινίστριες αλλά, το ίδιο, και οι φιλελεύθεροι άντρες..
Η προσωπική αξία της γυναίκας, σαφώς αναγνωρίζεται πλέον..

Παρόλα αυτά, σε έρευνες που έγιναν πρόσφατα στις ΗΠΑ, το 90% των κοριτσιών, απάντησαν πως θα ήθελαν να είναι αγόρια. Με τα αγόρια συνέβη το αντίθετο, μόνο κατά ένα παράξενο ποσοστό 10% θα ήθελαν να είναι κορίτσια..
Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ ονομάζει, στο περίφημο έργο της, τις γυναίκες με την πικρή διατύπωση 'το άλλο φύλο'..
'Ισως οι άντρες δεν κατάφεραν, κατά βάθος, ακόμη να παραχωρήσουν στη γυναίκα την ίδια θέση.'Ισως δεν έχουν καταλάβει πως έτσι κάνουν κακό στον ίδιο τον εαυτό τους, γιατί η παραγκωνισμένη και πληγωμένη στο αίσθημα της προσωπικής της αξίας γυναίκα, αναπτύσσει μία εσωτερική διαμαρτυρία. Μία διαμαρτυρία που μπορεί να εκφραστεί με χίλιες δυό μορφές - σαν σεξουαλική ψυχρότητα, σαν κατάθλιψη, σαν αίσθημα κατωτερότητας, σαν αδιαφορία απέναντι στα ενδιαφέροντα του άντρα..

Θα πρέπει λοιπόν να τεθεί ένα τέρμα σ'αυτή την κακή κληρονομιά, θα πρέπει να διαγραφεί για πάντα αυτή η αβάσιμη προκατάληψη για την ανωτερότητα του άντρα..
Θα πρέπει, τα σημερινά κορίτσια, να αισθάνονται ότι δεν είναι μόνο κορίτσια, αλλά σε πρώτη γραμμή είναι άνθρωποι και όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν αποκτηθεί εξ ίσου και γιαυτά!

Κι ας μου επιτραπεί μία ερώτηση προς τους άντρες..
Αναρωτηθήκατε ποτέ, μήπως ο κάθε παραγκωνισμός της γυναίκας, έχει τελικά αντίκτυπο και συνέπειες στη δική σας αισθηματική και ψυχική ζωή?
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

tuiti · Ένταξη: Aug 24, 2008 Δημοσιεύσεις: 44

Pixie ωραια τα γραφεις, αλλα αντε εσυ να πεισεις τους αλλους ότι ετσι ειναι, και βεβαια το δυσκολοτερο ειναι να πεισουμε τους εαυτους μας πρωτα απο ολα, για να πεισθουν και οι αλλοι στην συνεχεια.

pixie · Moderator Ένταξη: Feb 21, 2008 Δημοσιεύσεις: 2618

Δεν ζούμε για να πείσουμε κανέναν, tuiti.. Ζούμε υπερήφανα και αφήνουμε το αποτύπωμά μας με αξιοπρέπεια!

Καλοί είναι όλοι τους, αλλά εμείς είμαστε καλύτερες! Η καθεμιά μας που σέβεται και αγαπάει τον εαυτό της, εννοώ, και τον προβάλλει με την ευπρέπεια και την αξία της πραγματικής γυναίκας..

'Οσο για τις υπόλοιπες με τη θυματική ψυχολογία που σέρνονται, που κακοποιούνται συναισθηματικά, που γίνονται δούλες σεξουαλικά ή αναλώνονται με τις ώρες στη φιλοσοφία του κερατά, κλπ.είμαι πεπεισμένη ότι μάλλον γεύονται την γοητεία της επιλογής τους!
'Η μάλλον δεν έχουν ωριμάσει ακόμα ώστε να αντιληφθούν ότι, σε επίπεδο ατομικής συνείδησης, μόνος του ολοκληρώνεται κανείς και με προσωπικό κόστος κατακτώνται όλα!
Κι ύστερα? 'Υστερα μοιράζεται ουσιαστικά.. Και κυρίως συνειδητά..

tuiti · Ένταξη: Aug 24, 2008 Δημοσιεύσεις: 44

Έχεις δίκιο pixie, χρειάζεται ωριμότητα για να βγάλεις τον πραγματικό εαυτό σου και ως γυναίκα να διεκδικήσεις την αξία που σου πρέπει. Και για να γίνω παραστατική, είναι σαν να σηκώνεις το μανίκι και να βάζεις το χέρι σου βαθιά μέσα σένα βαρέλι γεμάτο με λάσπη, για να βγάλεις τον χρυσό που βρίσκεται στον πάτο, προς τα έξω.. Κάπως έτσι χτίζεις και αναδεικνύεις την προσωπικότητά σου, με κόστος, δύναμη, θάρρος.
Κόστος, γιατί στην προσπάθεια σου αυτή χάνεις ανθρώπους, φιλίες, σχέσεις, ενίοτε και την υλική σου ευδαιμονία.
Δύναμη, γιατί συνήθως πονάει το να δεις κατάματα αυτό που κρύβεις μέσα σου και θάρρος για να κάνεις τα παραπάνω δυο. Τώρα, μετά από όλα αυτά σκέφτεσαι, είμαι ευτυχισμένη, ήμουν ευτυχισμένη, τι γίνεται τώρα; Πότε ήμουν καλύτερα, πριν ή μετά ;
Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνος, γιατί αυτό που θα πω έχει άμεση σχέση… μήπως τελικά ήμουν καλύτερα μέσα στην σπηλιά, όταν ζούσα μέσα στην άγνοια μου;
Βέβαια, όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν αγάπη πραγματική για τον εαυτό μας, και τελικά νομίζω ότι εάν την έχεις, όταν καταφέρεις και βγεις από την σπηλιά, και φτάσεις στην άκρη του νήματος βρίσκοντας τον πραγματικό σου εαυτό, τότε δεν θα αναρωτιέσαι αν άξιζε η προσπάθεια, θα είσαι σίγουρη ότι άξιζε.
Οπότε είναι περισσότερο ρητορική η ερώτηση μου… απλώς, την θέτω και σαν αφορμή για σκέψη, αλλά και για να δω αν τελικά έφτασαν και άλλοι στο ίδιο δίλημμα με μένα…
Φιλικά, tuiti