Δημοσιεύθηκε: Παρ Αύγ 08, 2008 10:54 Θέμα δημοσίευσης:
Πάνω σε μια χειμωνιάτικη αχτίνα
Είπες εδώ και χρόνια:
"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός".
Και τώρα ακόμα σαν ακουμπάς
στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου
ακόμη κι όταν σε ποντίζουν
στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου
ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο
έχει τριφτεί και δεν αντέχει
αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη
την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου
για να την ανοίξει στο φως.
Δημοσιεύθηκε: Δευ Αύγ 18, 2008 18:01 Θέμα δημοσίευσης:
Οδυσσέας Ελύτης : ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ
...Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν
έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα
τιμωρημένη ώρες και ώρες.
Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε
δεν ονειρευόμουν ανέβαινε
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω
κάτι σαν την "ανάμνηση τον μέλλοντος"
όλο δέντρα που έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη
χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
σαν εφηβαία φοβόμουνα και μου άρεσε
ν' αγγίζω μόλις τα καμπαναριά
να τους χαϊδεύω τις καμπάνες σαν όρχεις και να χάνομαι. . .
Άνθρωποι μ' ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά
και μου χαμογελουσανε·
κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι: "δεσποινίς"
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν οι "πάνω άνθρωποι" έτσι τους έλεγα
δεν ήταν σαν τους "κάτω"·
είχανε γενειάδες και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια"
μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα
και μου 'βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ.
Ήταν θυμάμαι " Ή Άννέτα με τα σάνταλα"
" Ό Γκέυζερ της Σπιτσβέργης"
το "Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δεν θα μας έρθει"
(ναι θυμάμαι και αλλά)
το ξαναλέω δεν ονειρευόμουν
αίφνης εκείνο το "Μισάνοιξε το ρούχο σου κι έχω πουλί
για σένα".
Μου το 'χε φέρει ο Ίππότης-ποδηλάτης
μια μέρα πού καθόμουνα κι έκανα πώς εδιάβαζα
το ποδήλατο του με άκρα προσοχή
το 'χε ακουμπήσει πλάι στο κρεβάτι μου·
υστέρα τράβηξε τον σπάγκο κι εγώ κολπώνομουν μες στον
αέρα
φέγγανε τα χρωματιστά μου εσώρουχα
κοίταζα πόσο διάφανοι γίνονται κείνοι πού αγαπούνε
τροπικά φρούτα και μαντίλια μακρινής ηπείρου·
φοβόμουνα και μου άρεσε
το δωμάτιο μου ανέβαινε
ή εγώ δεν το κατάλαβα ποτέ μου.
Είμαι από πορσελάνη καί μαγνόλια
το χέρι μου κατάγεται από τους πανάρχαιους Ίνκας
ξεγλιστράω ανάμεσα στις πόρτες όπως
ένας απειροελάχιστος σεισμός
που τον νιώθουν μονάχα οι σκύλοι καί τα νήπια·
δεοντολογικά θα πρέπει να είμαι τέρας
και όμως η εναντίωση
αείποτε μ' έθρεψε και αυτό εναπόκειται
σ' εκείνους με το μυτερό καπέλο
που συνομιλούν κρυφά με τη μητέρα μου
τις νύχτες να το κρίνουν.
Κάποτε
η φωνή της σάλπιγγας από τους μακρινούς στρατώνες
με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα και όλοι γύρω μου
χειροκροτούσαν απίστευτων χρόνων θραύσματα
μετέωρα όλα.
Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές
μπρούμυτα στο προσκέφαλο μου
θωρούσα τις πηγές με το άσπιλο λευκό πού με πιτσίλιζαν·
τι ωραία Θεέ μου τι ωραία
χάμου στο χώμα ποδοπατημένη
να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου
ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος...
Δημοσιεύθηκε: Δευ Αύγ 18, 2008 20:13 Θέμα δημοσίευσης:
Αν νοιωσεις τα ματια σου να δακρυσουν
αφησε το δακρυ να κυλησει
και θα ερθει η ωρα...που θα στεγνωσει πανω σου
αφηνωντας στο δρομο του μονο την παγερη αισθηση
του αερα να σου θυμιζει απλα οσους σε πικραναν.
Μη διστασεις να διωξεις απο μεσα σου αυτες τις σταγονες
μη προσπαθησεις να φανεις δυνατος
μπροστα σε οσους απλα αδιαφορησαν
με λυγμους και με κραυγες βγαλε τωρα ο,τι εχεις να πεταξεις
γιατι αν το κρατησεις μεσα σου αυτο το δακρυ
θα ποτιζει συνεχως την καρδια
ωσπου καποτε θα την πνιξει.
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 23, 2008 17:30 Θέμα δημοσίευσης:
Esperanto - Last Tango
(Ξεχασμενο...)
Rolling along rue de la Paix
Hearing a song, turn it away
And all alone, killing the day
Rolling along rue de la Paix
Drift in a park
Picking the score
Back in a car
Call it a bore
Call it a bore
Call it a bore
For all those years he tried
They said he wasn't right
They left him in the night
To win a bitter fight
He knew they couldn't know
They'd never seen his show
And in a final throe
He wrote his last tango
For all those years he tried
They said he wasn't right
They left him in the night
To win a bitter fight
He knew they couldn't know
They'd never seen his show
And in a final throe
He wrote his last tango
Back in his room
Another tune
The show begins
But no one will win
Got to be strong
Well, it's been so long
Back in the room
Writing a tune
Turn on the light
No time to hide
Run down the street
Hit on the side
Isn't that neat?
Isn't that neat?
For all those years he tried
They said he wasn't right
They left him in the night
To win a bitter fight
He knew they couldn't know
They'd never seen his show
And in a final throe
He wrote his last tango
Those years he tried
They said he wasn't right
They left him in the night
To win a bitter fight
He knew they couldn't know
They'd never seen his show
And in a final throe
He wrote his last tango
For all those years he tried
They said he wasn't right
They left him in the night
To win a bitter fight
He knew they couldn't know
They'd never seen his show
And in a final throe
He wrote his last tango
Δημοσιεύθηκε: Δευ Σεπ 08, 2008 15:46 Θέμα δημοσίευσης:
O σωτήρας
Μετρώ στα δάχτυλα των κομμένων χεριών μου
τις ώρες που πλανιέμαι στα δώματα αυτὰ τ᾿ ανέμου
δεν έχω άλλα χέρια αγάπη μου κι οι πόρτες
δε θέλουνε να κλείσουν κι οι σκύλοι είναι ανένδοτοι
Με τα γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στα βρώμια αυτά νερά
με τη γυμνή καρδιά μου αναζητώ(όχι για μένα)
ένα γαλανό παράθυρο
πώς χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικά
δίχως μια χαραμάδα φως
δίχως μια αναπνοή οξυγόνου
για τον άρρωστο αναγνώστη
Αφού κάθε δωμάτιο είναι και μια ανοιχτή πληγή
πώς να κατέβω πάλι σκάλες που θρυμματίζονται
ανάμεσα απ᾿ το βούρκο πάλι και τ᾿ άγρια σκυλιά
να φέρω φάρμακα και ρόδινες γάζες
κι αν βρω το φαρμακείο κλειστό
κι αν βρω πεθαμένο το φαρμακοποιό
κι αν βρω τη γυμνή καρδιά μου στη βιτρίνα του φαρμακείου
Όχι όχι τέλειωσε δεν υπάρχει σωτηρία
Θα μείνουν τα δωμάτια όπως είναι
με τον άνεμο και τα καλάμια του
με τα συντρίμμια των γυάλινων προσώπων που βογκάνε
με την άχρωμη αιμορραγία τους
με χέρια πορσελάνης που απλώνονται σε μένα
με την ασυχώρετη λησμονιά
Ξέχασαν τα δικά μου σάρκινα χέρια που κόπηκαν
την ώρα που μετρούσα την αγωνία τους
Μίλτος Σαχτούρης
Δημοσιεύθηκε: Δευ Σεπ 08, 2008 16:06 Θέμα δημοσίευσης:
Στα ματια σου κατεβαινουν κοπαδια τ' αστρα να ξεδιψασουν
στα μαλλια σου επουλωνεται ο ανεμος
ο λαιμος σου ειναι απο μεταλλο του φεγγαριου
τα στηθια σου δυο μαχαιρια που καρφωνουν τη σιωπη
το στομα σου ανυποταχτη τροχια του ηλιου
τα δοντια σου μερες μικρου καλοκαιριου
υστερα απο τα πρωτοβροχια.
Μες στο βαθυ πηγαδι της φωνης σου
ψαχνουμε για το μυστικο σου.
Αποσπασμα απο το "ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ" - Τιτος Πατρικιος
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Σεπ 13, 2008 21:52 Θέμα δημοσίευσης:
Κοντορεβιθούλης
Τ' άσπρα χαλικάκια
εκείνου του μικρούλη
του κοντορεβιθούλη
ποιος πρώτος θα τα βρει;
Στους δρόμους σκορπισμένα
για σένα και για μένα
κι όποιος πρώτος τα βρει
στο κάστρο αυτός θα μπει.
Στο κάστρο είναι κλεισμένη
χρόνους εκατό
η ωραία κοιμωμένη
κι ένα μυστικό.
Μάγισσα το κρατάει
δράκοντας το φυλάει
στο κάστρο πώς θα μπω;
Πες μου το μυστικό,
αχ πες μου το μυστικό.
Κάποιος π' όλα τα ξέρει
ψηλά στον Υμηττό
συνάντησ' ένα βράδυ
κρυφά το μυστικό.
Ωραία κοιμωμένη
στ' αλήθεια σ' αγαπώ
δείξε μου εσύ το δρόμο
και θάρθω να σε βρω.
Το μόνο της ζωής μου
ταξίδι είσαι εσύ,
κοντεύω τα σαράντα
κι ακόμα είμαι παιδί.
Μάγισσα το κρατάει
δράκοντας το φυλάει
στο κάστρο πώς θα μπω;
Πες μου το μυστικό,
αχ πες μου το μυστικό.
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Σεπ 28, 2008 19:39 Θέμα δημοσίευσης:
Λιλή Καρύμπακα
Σούρουπο
Άκουσα τα ρόδινα βήματα
του ήλιου
στην ασπρογάλανη θάλασσα.
Έριξε ένα βλέμμα δειλό
στα γύρω βουνά
στα δέντρα στα πουλιά
Κι ύστερα
με μισόκλειστα βλέφαρα
τη θάλασσα χάιδεψε
που κοίμιζε τα παιδιά της.
Έκανε ένα γύρο στο Μπούρτζι
και με βήματα ρόδινα
έφτασε στα βότσαλα
ζωγραφίζοντας ένα δρόμο
χρυσαφένιο
να περπατήσουνε τα όνειρά μας.
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Σεπ 28, 2008 20:05 Θέμα δημοσίευσης:
Τρια σπιρτα ενα ενα αναμμενα στη νυχτα
Το πρωτο για να δω ολοκληρο το προσωπο σου
Το δευτερο για να δω τα ματια σου
Το τελευταιο για να δω το στομα σου
Κι η σκοτεινια ολοκληρη για να θυμηθω ολα αυτα
Σφιγγοντας σε στην αγκαλια μου.
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Σεπ 28, 2008 23:24 Θέμα δημοσίευσης:
Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή
καθαρό στον αιώνα
θα διαρκέσει.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
-------------------------------------------------------------------
Οι πραγματικές στιγμές -ορόσημα της ζωής
έρχονται απροειδοποίητα στην πόρτα της μνήμης,
περνούν αθόρυβα κι απλώς δεν ξεφεύγουν.
SUSAN B.ANTONY
--------------------------------------------------------------------
Πόσον ωραίος είναι ο άνθρωπος
αν είναι άνθρωπος.
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Οκτ 09, 2008 21:07 Θέμα δημοσίευσης:
Πελωριος και κοκκινος
Πανω απ' το Γκραν Παλε
Βγαινει ο χειμωνιατικος ηλιος
Και χανεται
Σαν κι αυτον παει η καρδια μου να χαθει
Κι ολο το αιμα μου παει να φυγει
Να φυγει στην αναζητηση σου
Ερωτα μου
Ομορφια μου
Και να σε βρει
Εκει που εισαι.
Απαγορεύεται η χρήση του περιεχομένου του GrLove.Com, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη. Τα κείμενα που δημοσιεύονται στο GrLove.Com είναι διαθέσιμα μόνο σε RSS / XML μορφή.
...) και αγαπημενο.. 
