Δημοσιεύθηκε: Πεμ Ιούν 19, 2008 18:09 Θέμα δημοσίευσης:
Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ
Τα λιονταρια ειχαν χαθει απο χρονια
ουτε ενα δεν βρισκοταν σ' ολη την Ελλαδα
η μαλλον ενα μοναχικο, κυνηγημενο
καπου ειχε κρυφτει στην Πελοποννησο
χωρις ν΄απειλει πια κανεναν
ωσπου το σκοτωσε κι αυτο ο Ηρακλης.
Ωστοσο η θυμηση των λιονταριων
ποτε δεν επαψε να τρομαζει
τρομαζε η εικονα τους σε θυρεους και ασπιδες
τρομαζε τ' ομοιωμα τους στα μνημεια των μαχων
τρομαζε η αναγλυφη μορφη τους
στο πετρινο υπερθυρο της πυλης.
Τρομαζει παντα το βαρυ μας παρελθον
τρομαζει η αφηγηση οσων εχουν συμβει
καθως τη χαραζει η γραφη στο υπερθυρο
της πυλης που καθημερινα δια βαινουμε
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Ιούν 22, 2008 14:54 Θέμα δημοσίευσης:
Αν ενας ανθρωπος στα σαραντα του
ζωγραφιζει ακομα θαλασσες και περιστεριωνες,
αν στη σκεψη του καθρεφτιζεται
ενας ηλιος πιο καθαρος,
πιο σαφης απο τον ηλιο της πραγματικοτητας,
αν η λεξη "Αμοργος" δεν ειναι απλως
το προσωπειο μιας φευγαλεας, εφηβικης αναμνησης,
τοτε αναμεσα στο ποιημα της επιθυμιας
και το ποιημα της αναγκης
ανασαινει η αληθινη απωλεια
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Ιούν 22, 2008 15:20 Θέμα δημοσίευσης:
ΤΟ ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙ της Πηγής Καφετζοπούλου ( Που τόσο ξαφνικά και πρόωρα "έφυγε" από κοντά μας, πριν σχεδόν ένα χρόνο)
«Μη με διώχνεις», είπε το αστέρι στον ουρανό.
«Μη φοβάσαι, θα έχεις ένα όμορφο ταξίδι», του απάντησε εκείνος.
«Βοήθεια αδέρφια δεν θέλω να πάω πουθενά», φώναξε τρομαγμένο το αστέρι καθώς άρχισε να πέφτει προς τη γη.
Όσοι είδαν το πεφταστέρι ευχήθηκαν κάτι. Άλλος ήθελε, υγεία, άλλος αγάπη, άλλος ένα καινούριο αυτοκίνητο, μα το αγόρι που αγνάντευε τη θάλασσα, έκανε μια διαφορετική ευχή: «Αυτό το πεφταστέρι να γίνει δικό μου» είπε. Και μετά ξάπλωσε στο κρεβάτι του και αποκοιμήθηκε...
Το πεφταστέρι, που είχε πέσει πάνω στα βράχια, αποφάσισε να περάσει τη νύχτα του εκεί, κοιτάζοντας τους φίλους του στον ουρανό. Στην αρχή, ένιωθε ζήλια και πίκρα, μα σιγά-σιγά, αφέθηκε στη γλύκα της βραδιάς, χάζεψε τα φώτα των καραβιών που χόρευαν στη θάλασσα και μαγεύτηκε από τη μελωδία των κυμάτων.
Το άλλο πρωί ο ήλιος βρήκε το λιμάνι σε μεγάλες φούριες. Αυτοκίνητα έφερναν και έπαιρναν κόσμο στα καράβια, μεγάλα φορτηγά κουβαλούσαν εμπορεύματα. Ένας χαμός! Το πεφταστέρι, πανικοβλήθηκε και κούρνιασε στα βράχια. «Άπαπα δεν πάω πουθενά πια, θα κάτσω εδώ, που δε θα με πειράξει κανείς», σκέφτηκε. Σε λίγο στάθηκε δίπλα του ένας σκύλος, εκείνο τρόμαξε κι άρχισε να προσεύχεται να μην το πάρει χαμπάρι το κοπρόσκυλο και το καταβροχθίσει. Ευτυχώς, ο σκύλος δεν είδε το πεφταστέρι και έφυγε για να βρει το αφεντικό του.
Το μεσημέρι ο ήλιος τσουρούφλιζε και το πεφταστέρι σκλήρυνε και πήρε ένα όμορφο χρυσαφί χρώμα. Αυτό ήταν, έγινε ένας αστερίας!
Όταν σχόλασε το αγόρι που αγνάντευε τη θάλασσα, κατέβηκε στα βράχια να ψάξει το αστέρι του και μόλις το βρήκε το κράτησε με αγάπη στα δυο του χέρια και το πήρε μαζί του. Το πεφταστέρι ένιωσε ασφάλεια. Μα επειδή ήταν φοβητσιάρικο, ρώτησε το αγόρι: «θα με προσέχεις, έτσι;» «φυσικά θα σε προσέχω», του απάντησε εκείνο χαϊδεύοντάς το.
Τα πράγματα όμως δεν ήταν και τόσο εύκολα. Μόλις η μαμά του αγοριού είδε τον αστερία είπε στο γιο της: «πάλι μάζεψες βρωμιές; Αμέσως στο σκουπιδοτενεκέ αυτή η βλακεία που κρατάς και πλύνε καλά τα χέρια σου, για να φάμε».
Το αγόρι στεναχωρήθηκε. Δεν μπορούσε να πετάξει το θησαυρό του. Έκρυψε το πεφταστέρι κάτω από τα βιβλία του, μα ήξερε πως δεν θα μπορούσε να το κρατήσει για πολύ εκεί μιας κι η μαμά του τα έβρισκε όλα. Έσπαγε το κεφάλι του για να βρει μια λύση και την άλλη μέρα πήρε μαζί του το πεφταστέρι του στο σχολείο.
Λίγο πριν μπει στην τάξη, το ρώτησε:
«Αστεράκι μου, αν δεν μπορώ να σε κρατήσω εγώ, που θα ήθελες να πας;»
«Α, μα να γυρίσω στον ουρανό, πουθενά αλλού», του απάντησε εκείνο.
Σε λίγες ώρες, η δασκάλα ζήτησε από τα παιδιά να μπουν ήσυχα στη σειρά γιατί θα πήγαιναν να επισκεφτούν στο νοσοκομείο, ένα συμμαθητή τους, που από όσο ήξεραν ήταν τόσο άρρωστος, που για να του περάσει ο πόνος θα πήγαινε στον ουρανό. Όλοι του είχαν πάρει από ένα δωράκι.
Κι επειδή το άρρωστο παιδί δεν είχε πια μαλλιά, για να μην του κόψουν τη φόρα προς τον ουρανό, το αγόρι, του είχε αγοράσει ένα όμορφο σκουφάκι για να μην κρυώνει. Τότε του ήρθε μια ιδέα. Πήρε το αστέρι του και το έβαλε πάνω στο σκουφάκι. Το τύλιξε καλά με το κορδόνι από το παπούτσι του και όταν έφτασε στο νοσοκομείο, το χάρισε στο φιλαράκο του, που ξετρελάθηκε από τη χαρά του.
Σε μερικές μέρες το άρρωστο αγόρι αφού μάζεψε την αγάπη όλου του κόσμου, έφυγε τελικά για τον ουρανό φορώντας το σκουφάκι του. Έτσι έφυγε μαζί του και το πεφταστέρι. Που όταν έφτασε επάνω πήρε πάλι την παλιά του θέση, ανάμεσα στους φίλους του και τους είπε όσα έγινα κάτω στη γη.
Το αγόρι που αγνάντευε τη θάλασσα, μεγάλωνε ευτυχισμένο, γιατί τα βράδια έβλεπε πάντα το αστέρι του, που του έστελνε λαμπερά φιλιά και ήξερε πως παρόλο που δεν το είχε κοντά του, ήταν για πάντα δικό του, ήταν χαρούμενο και το αγαπούσε, όπως όταν το κράταγε στα χέρια του.
Κι από τότε, έλεγε πως όταν έχεις αγαπήσει κάτι, θες μόνο το καλό του, και όπου κι αν βρίσκεται στην πραγματικότητα για σένα, δεν μπορεί να πάει πιο μακριά από την καρδιά σου.
(Αγαπήθηκε πολύ από μια παρέα παιδιών με λευχαιμία μα νομίζω πως θα αρέσει και στους υγιείς... )
Δημοσιεύθηκε: Δευ Ιούν 23, 2008 17:46 Θέμα δημοσίευσης:
Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
και συ μονάχα ξέρεις πως η αλήθεια είναι εκεί
που η μοναξιά μου στον καθρέφτη κοιτά
Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
κι εκεί να σ' αγαπάω ξέρω κούκλα μου εκεί
τη μοναξιά μου στον καθρέφτη όταν σπας
(Τα καλυτερα παιδια κουραστηκαν και εφυγαν νωρις...)
Δημοσιεύθηκε: Τετ Ιούν 25, 2008 13:52 Θέμα δημοσίευσης: Ο Νέος Ξένος !
ΝΤΑΝΙΕΛ ΧΑΛΠΕΡΝ - Ο ΝΕΟΣ ΞΕΝΟΣ (Με τον τρόπο του Καβάφη)
Στην υγειά σου! Σ ' εσένα
Στην άλλη μεριά του τραπεζιού.
Τα μάτια σου σε προδίδουν, σκοτεινά,
προσηλωμένα, χρώμα
που δε βρίσκεται εδώ πέρα, ή
το πως σπρώχνεις πίσω τα πυκνά,
χτενισμένα σου μαλλιά.
Ας μιλήσουμε. Ο ουρανός πλημμυρίζει
αστερισμούς που βαστούν
το μέλλον μας. Στην υγειά σου!
τρεις τέσσερις όλο φωνήεντα οι συλλαβές
του ονόματός σου, μια σύντομη μουσική
αφυπνίζεται τις ώρες πριν χαράξει,
ένας ύμνος, παραπομπή και αναζήτηση.
Αδιαφόρησε για το αυθόρμητο
γέμισμα όπως για τα σκιρτήματα στο τέλος της άνοιξης,
πως το κοινωνικό ερεθίζει τον μονήρη βίο
τι θα έλεγες άραγε!
Ας μιλήσουμε. Τα μάτια σου παίρνουν φωτιά
από την μονήρη τους όραση. Τα χέρια σου
παίζουν τη μελωδία μιας μουσικής που δεν είναι δική μας.
Ξαναμίλησέ μου για σένα.
Λησμονά κανείς τόσο εύκολα
όταν το μυαλό του είναι έρμαιο πάνω
σε δικό του ποτάμι. Η όχθη κυλάει
τόσο γρήγορα. Καταλαβαίνεις;
Ξένοι. Δεν είναι καταπληκτικό
που βρέθηκαν εδω; Και πάντοτε τόσο οικείοι.
Δημοσιεύθηκε: Τρι Ιούλ 01, 2008 15:36 Θέμα δημοσίευσης:
Παυλος Σιδηροπουλος - Στην Κ
Πες μας τι θα γινει αν καποτε αγγιξεις το κορμι σου
και το 'βρεις τσακισμενο απ' τις πληγες
και γυρω σου κουκλες χλωμες, ανικανες ν' ακουσουν τη φωνη σου
κι οι αληθειες σου να σερνονται στο πατωμα γυμνες...
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Ιούλ 03, 2008 17:57 Θέμα δημοσίευσης:
ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ
Τωρα ξερω γιατι οι δυτες
βουτανε στα βαθια.
Γιατι τσακιζουν τη μεση τους
κανοντας επικινδυνα μακροβουτια.
Δεν ειναι οι θησαυροι
που βρισκονται ξεχασμενοι εκει...
δεν ειναι οι αρχαιες ελληνικες τριηρεις
με τις πολυτιμες υδριες που τους περιμενουν.
Αυτες οι ατελειωτες αποπειρες
να φτασουν στο βυθο
εχουν μονο ενα σκοπο...
ν' αγγιξουν, εστω, λιγο απο τη λασπη...
εκει οπου τυφλα σερνονται
τα πιο τρελλα ονειρα τους.
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Ιούλ 06, 2008 19:03 Θέμα δημοσίευσης:
Απλα λατρεμενο...
Deep Purple - Soldiers Of Fortune
I have often told you stories
About the way
I lived the life of a drifter
Waiting for the day
When Id take your hand
And sing you songs
Then maybe you would say
Come lay with me love me
And I would surely stay
But I feel Im growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin round
I guess Ill always be
A soldier of fortune
Many times Ive been a traveller
I looked for something new
In days of old
When nights were cold
I wandered without you
But those days I thougt my eyes
Had seen you standing near
Though blindness is confusing
It shows that youre not here
Now I feel Im growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin round
I guess Ill always be
A soldier of fortune
Yes, I can hear the sound
Of a windmill goin round
I guess Ill always be
A soldier of fortune
Δημοσιεύθηκε: Δευ Ιούλ 07, 2008 19:45 Θέμα δημοσίευσης:
Γνωρισα τη σκληροτητα μιας
γυρισμενης πλατης.
Επιανε ολοκληρη την πορτα
και η καμαρη σκοτεινιασε.
Εξομοιωθηκαν ολοτελα το να κοιτας
και να πεθαινεις...
Δημοσιεύθηκε: Τρι Ιούλ 08, 2008 22:08 Θέμα δημοσίευσης:
ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ
Ολα αλλαζουν.
Να ξαναρχισεις
Μπορεις και με την τελευταια σου πνοη.
Μα ο,τι εγινε εγινε.
Και το νερο που εριξες στο κρασι σου
Δεν μπορεις να το ξαναβγαλεις.
Ο,τι εγινε εγινε.
Το νερο που εριξες στο κρασι σου
Δεν μπορεις να το ξαναβγαλεις.
Ολα ομως αλλαζουν.
Να ξαναρχισεις
Μπορεις και με την τελευταια σου πνοη.
Απαγορεύεται η χρήση του περιεχομένου του GrLove.Com, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη. Τα κείμενα που δημοσιεύονται στο GrLove.Com είναι διαθέσιμα μόνο σε RSS / XML μορφή.
