Χαμένη έμπνευση...

heaven36 · Ένταξη: Jul 24, 2008 Δημοσιεύσεις: 650

ΧΑΜΕΝΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

1

Ακούμπησε το στυλό πάνω στο τραπέζι, ενώ τσαλάκωσε βίαια το μισογραμμένο χαρτί και το πέταξε άτσαλα στο πάτωμα. Άλλη μια μέρα χωρίς έμπνευση. Σηκώθηκε εκνευρισμένος από την καρέκλα και άρχισε να βηματίζει χωρίς σκοπό, οργώνοντας με το συρτό βήμα του το παχύ χαλί. Ανοιξε το παράθυρο και το πρόσωπό του συσπάστηκε όταν το κρύο ρεύμα αέρα εισέβαλε βίαια από το άνοιγμα. Του έκανε καλό όμως. Το ένιωσε έντονα. Ηταν αρκετές μέρες κλεισμένος μέσα. Ρούφηξε αχόρταγα το οξυγόνο. Ισως αν έβαζε τέλος στην αυτοαπομόνωσή του;
Δεν του φάνηκε άσχημη η ιδέα. Εριξε δυο – τρία κούτσουρα στο τζάκι για να κρατηθεί η θερμοκρασία σε ανεκτά επίπεδα. Το κρύο έξω πηρούνιαζε τα μέλη. Ξεκρέμασε το χοντρό τζάκετ από την κρεμάστρα του χωλ, ήπιε βιαστικά ένα ποτήρι μπράντυ, έριξε τα κλειδιά του αμαξιού στη φαρδιά τσέπη και μετά από τέσσερις μέρες που είχε να έρθει σ’ επαφή με τον έξω κόσμο, διάβηκε το κατώφλι του σπιτιού του. Η ώρα ήταν ήδη περασμένες εννέα και η κίνηση στο δρόμο, σημαντικά περιορισμένη. Ολοι είχαν επιστρέψει στο σπίτι τους από τη δουλειά και τα καταστήματα είχαν κατεβάσει τα ρολά τους αρκετή ώρα πριν. Εξ’ άλλου το κρύο και οι αραιές νιφάδες που είχαν αρχίσει να πέφτουν, ήταν απαγορευτικά για μια βόλτα στα φαρδιά πεζοδρόμια του προαστίου του με τις πλούσιες πρασιές. Ισως μια βόλτα στην παμπ του πλαϊνού δρόμου και το αλκοόλ που θα έγλειφε τον οισοφάγο του, να λειτουργούσαν ευεργετικά στη σκέψη του. Μπορεί κάποιες παραστάσεις γύρω του, να του χάριζαν την πολυπόθητη έμπνευση. Για μια στιγμή μπήκε στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει το αμάξι του. Θα μπορούσε να πεταχτεί μέχρι τους γειτονικούς λόφους, σε μια μοναχική κούρσα. Οι καιρικές συνθήκες βέβαια δεν ήταν οι ιδανικές. Το οδόστρωμα σίγουρα θα ήταν γλιστερό, αλλά μια τέτοια βόλτα με ανοιγμένα τα παράθυρα, πάντοτε τον αναζωογονούσε. Για δυο λεπτά που στο κουρασμένο του μυαλό φάνηκαν περισσότερα, ζύγισε τα πράγματα. Τελικά η προοπτική της νυχτερινής κούρσας, έδειξε να κερδίζει έδαφος. Η παμπ και το επτά αστέρων μπράντυ, μπορούσαν να περιμένουν. Μπήκε ανάλαφρα μέσα και βολεύτηκε στο βαθύ και αναπαυτικό κάθισμα του οδηγού.

2

Η διάθεση του είχε φτιάξει ήδη σημαντικά. Γύρισε το κλειδί στη μίζα, άφησε τη μηχανή να δουλέψει πέντε λεπτά και αφού έβαλε στο στερεοφωνικό το cd των pink floyd , μάρσαρε λίγο και ξεκίνησε. Ο αέρας που έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο, μαστίγωνε ελεύθερα το αξύριστο πρόσωπό του. Οι υαλοκαθαριστήρες δούλευαν στο φουλ διώχνοντας τις νιφάδες που είχαν αρχίσει να πυκνώνουν και να κολλάνε ενοχλητικά στο παρ-μπριζ του αυτοκινήτου.
Είχε πάρει ήδη τη μεγάλη ευθεία που οδηγούσε στην κορυφή του λόφου, όταν μέσα από τον τρελό χορό που έκανε το χιόνι μπροστά του περιορίζοντας σημαντικά την ορατότητά του, του φάνηκε ότι διέκρινε μια σιλουέτα στην άκρη του δρόμου. Ενστικτωδώς, άφησε το πόδι από το γκάζι και άφησε το αμάξι να ρολλάρει με την ταχύτητα που είχε ήδη αναπτύξει. Ένα απότομο πάτημα του φρένου κάτω από αυτές τις καιρικές συνθήκες, θα είχε μάλλον καταστροφικό αποτέλεσμα. Φτάνοντας στο σημείο που του φάνηκε ότι είδε τη σιλουέτα, έστριψε το κεφάλι του δεξιά, αλλά μάταια προσπάθησε να εντοπίσει κάτι. Ισως ήταν κάποιο ελάφι από το γειτονικό δάσος. Σε δυο λεπτά βρισκόταν ήδη στην κορυφή και αγνάντευε τα φώτα της πόλης που απλωνόταν σα χαλί μπροστά του. Οι προβολείς του αυτοκινήτου, παντρεύονταν πετυχημένα με τις νιφάδες που στροβιλίζονταν βίαια στο κενό, πριν πέσουν σχεδόν ξεψυχισμένες από το μακρύ κουραστικό ταξίδι τους στην παγωμένη άσφαλτο. Ανεβάζοντας το γιακά του τζάκετ του ψηλά, εγκατέλειψε την αναπαυτική του θέση και τέντωσε τα μέλη του , σε μια προσπάθεια να ξεμουδιάσει, τινάζοντάς τα δυναμικά για να καταπολεμήσει την παγωνιά που είχε αρχίσει να τον καταλαμβάνει. Ολη αυτή η επαφή με το κρύο περιβάλλον, είχε αρχίσει να φέρνει αποτέλεσμα. Ηδη το αίμα κυκλοφορούσε πιο έντονα στις φλέβες του, κάτι που έκανε το παγιδευμένο μυαλό του να καθαρίσει. Το cd τελείωσε , δίνοντας τη δυνατότητα σε μια παχιά σιωπή να κατακλύσει τ’ αυτιά του. Αποφάσισε να επιστρέψει. Το στόμα του είχε ήδη αρχίσει να στεγνώνει, οπότε ένα δυο ποτηράκια θα ήταν ό,τι πρέπει για να διατηρήσει την καλή διάθεση που είχε αρχίσει να τον κυριεύει. Μπήκε στο αμάξι και με λιγότερη βιάση, βάλθηκε να κατηφορίζει στη μεγάλη ευθεία. Και τότε, στο ίδιο σημείο με πριν, την είδε. Μια ψιλόλιγνη σιλουέτα, που βάδιζε αργά, ίσως λίγο αβέβαια στο ρείθρο του πεζοδρομίου. Το χιόνι είχε κοπάσει για λίγο κι έτσι μπόρεσε να διακρίνει καλύτερα. Τα μακριά καστανά μαλλιά της ήταν βρεγμένα και το ντύσιμό της δε μαρτυρούσε ότι ο άνθρωπος αυτός είχε βγει για να κάνει μια προγραμματισμένη βόλτα.

3

Ευτυχώς, δεν είχε αναπτύξει ταχύτητα κι έτσι το φρενάρισμα που αναγκάστηκε να κάνει, είχε σαν αποτέλεσμα μόνο να γλιστρήσει το αμάξι ελαφρά προς τα δεξιά. Το ακινητοποίησε δίπλα της και γέρνοντας , άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού, περιμένοντας τη να φουντάρει στο κάθισμα, αποζητώντας τη θαλπωρή που χάριζε ο κλιματισμός. Μάταια. Ηταν σα να μην τον είχε αντιληφθεί. Βγήκε έξω βιαστικά και κάνοντας το γύρο του αυτοκινήτου, με λίγες διασκελιές, βρέθηκε πίσω της, ρίχνοντας στη βρεγμένη ράχη της το ζεστό του τζάκετ. Αυτή, στην απρόσμενη επαφή, φάνηκε να ταράζεται. Ένα ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά του αποτέλεσμα του κρύου αέρα που χτύπησε το εκτεθειμένο στο κρύο κορμί του ή ίσως του αγγίγματος στη γυμνή σάρκα του σβέρκου της. Με τα ακροδάχτυλά του, ταχτοποίησε το τζάκετ στους ώμους της και αγκαλιάζοντάς την, την οδήγησε στην ασφάλεια του κλειστού χώρου. Αυτή, φάνηκε στιγμιαία να συνέρχεται από το λήθαργο που είχε καταλάβει τις αισθήσεις της έως πριν λίγα λεπτά, το βλέμμα της καρφώθηκε στα απορημένα μάτια του σαν δύο εβένινες ακτίνες λέιζερ και σάλεψε τα χείλη της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αρθρώσει λόγο. Όμως σύντομα παραιτήθηκε. Εδινε την εντύπωση ότι είχε περάσει στιγμές δύσκολες. Κάποια ανεπαίσθητα σημάδια ήταν χαραγμένα στο πρόσωπό της. Τα βρεγμένα ρούχα της δεν επέτρεπαν να διαπιστώσει αν το ίδιο συνέβαινε και με το σώμα της. Τη στιγμή που την απόθεσε μαλακά στη θέση του συνοδηγού, αυτή έκλεισε τα μάτια και παραδόθηκε σ’ έναν ευεργετικό ύπνο. Τι να της είχε συμβεί άραγε πιο επικίνδυνο από τη συνάντηση μ’ έναν άγνωστο άντρα στην ερημιά των λόφων, ένα παγωμένο βράδυ του Γενάρη; Οδήγησε γρήγορα αλλά ιδιαίτερα προσεκτικά προς το σπίτι του. Επρεπε το συντομότερο δυνατόν, να της εξασφαλίσει ζεστασιά και ένα δυνατό ποτό. Οι εξηγήσεις μπορούσαν να περιμένουν. Αυτή είχε επιλέξει τη σιωπή. Επρεπε να το σεβαστεί. Η αναπνοή της ακουγόταν βαριά αλλά σταθερή. Σε δεκαπέντε λεπτά πάρκαρε στο γκαράζ, άνοιξε την πόρτα και κοιμισμένη ακόμη την πήρε στην αγκαλιά του και τη μετέφερε στο εσωτερικό του σπιτιού. Η φωτιά στο τζάκι, ευτυχώς ήταν ζωντανή. Την απίθωσε μαλακά, τρυφερά σχεδόν στον καναπέ και αναμόχλευσε τη φωτιά που απότομα δυνάμωσε. Εριξε δυο τρία κούτσουρα ακόμη και μετά στράφηκε προς το μέρος της. Μια ανεπαίσθητη κίνησή της , τον έκανε να τραβηχτεί προς τα πίσω. Όταν αυτή βυθίστηκε πάλι στο βαθύ ύπνο της, πλησίασε με περισσότερο θάρρος το πρόσωπό της. Σχεδόν ένιωθε την ανάσα της.

4

Τα χείλη της σε μια παροδική σύσπαση, του φάνηκε ότι χαμογελούσαν. Ηταν ήρεμη. Ενιωσε την ακατανίκητη επιθυμία να τη φιλήσει. Η παρόρμηση νίκησε τη λογική και ακούμπησε το παγωμένο στόμα της. Αυτή ανταποκρίθηκε. Η γλώσσα της έψαξε να βρει τη δική του, ξεκινώντας έναν αργό χορό. Μα τι του συνέβαινε; Ολο αυτό φαινόταν σαν παράλογος εφιάλτης με άγνωστες συνέπειες. Ποια ήταν αυτή η γυναίκα, που μέσα στην παγωμένη νύχτα, περιφερόταν σαν οπτασία στους λευκούς από το χιόνι δρόμους, με τα βρεγμένα της ρούχα κολλημένα επάνω της, το κρύο να διαπερνά τη σάρκα της κι αυτή χωρίς ίχνος λογικής στο βλέμμα της και με τους διαύλους επικοινωνίας κλειστούς, να παραδίνεται στα χέρια ενός άγνωστου άντρα; Ένα ρίγος φόβου διαπέρασε το κορμί του. Τραβήχτηκε μακριά της, κάνοντας δυο αβέβαια βήματα προς τα πίσω, με αποτέλεσμα να σωριαστεί πάνω στην πολυθρόνα που δέσποζε δίπλα στο τζάκι. Αυτή άνοιξε τα μάτια της, τεντώθηκε ελαφρά πάνω στον καναπέ και έτεινε το χέρι της προς το μέρος του. Κάτι στο βλέμμα της ένιωσε να τον μαγνητίζει. Τα χείλη της σάλεψαν σε κάτι που έμοιαζε με ευχαριστώ.
Εξω το χιόνι είχε αρχίσει να πέφτει με ολοένα και πιο έντονο ρυθμό, ενώ ο αγέρας που είχε πιάσει να φυσάει, δυνάμωνε, κάνοντας τα παραθυρόφυλλα να χτυπάνε με δύναμη πάνω στα κουφώματα των παραθύρων .Ενα τέτοιο χτύπημα τον έβγαλε προσωρινά από τη θολούρα του μυαλού του. Ηταν μπερδεμένος, μαγεμένος και θα μπορούσε να πει κανείς, φοβισμένος. «Ποια είσαι;» κατάφερε να ψελλίσει, χωρίς όμως να απομακρύνει το βλέμμα από τα δυο μαύρα μάτια που τόση ώρα τον κεραυνοβολούσαν. Δεν ήξερε αν πραγματικά περίμενε απάντηση ή αν τουλάχιστον είχε το κουράγιο να την ακούσει. Αυτή, αντι για απάντηση, προτίμησε να τεντωθεί γι άλλη μια φορά, με μια κίνηση που του προκάλεσε ένα τσίμπημα στα νεφρά, κατέβασε τις γυμνές γάμπες της από τον καναπέ, αποκαλύπτοντας με μια συγκαλυμμένη ξεδιαντροπιά το εσωτερικό των μηρών της και κάνοντας την αναπνοή του να χάσει το ρυθμό της και σε μια μόνο στιγμή που του φάνηκε σαν αιωνιότητα, βρέθηκε πλάι του και κρατώντας του το χέρι, βάλθηκε να τον οδηγεί στο υπνοδωμάτιο. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό του η απορία που θα είχε κυριεύσει κάθε λογικό νου εκείνη τη στιγμή. Η άνεση με την οποία κινούνταν στο χώρο, δε του προξένησε την παραμικρή αίσθηση. Σαν καλοκουρδισμένο παιχνίδι, μαγνητισμένος από την περίεργη ενέργεια που αυτή η παράξενη γυναίκα διοχέτευε στο περιβάλλον και είχε αποδέκτη αποκλειστικά αυτόν, την ακολούθησε.

5

Είχε ξεχάσει πόσο είχε στεγνώσει το λαρύγγι του από τον παγωμένο αέρα και πόσο ήθελε ένα ποτό. Το ότι λαχταρούσε μόνο αυτό το σώμα που λικνιζόταν μπροστά του όταν, ακροπατώντας στο παχύ χαλί τον οδηγούσε προς το φαρδύ διπλό κρεβάτι, το συνειδητοποίησε μόνο όταν βρέθηκε μέσα του να αγκομαχά σε μια προσπάθεια, μαζί με το σπέρμα του να απελευθερώσει και την ψυχή του. Τη φωνή της την άκουσε μόνο εκείνη την τελευταία στιγμή, ενώ τον είχε τυλίξει με τα μέλη της σε μια προσπάθεια να τον κρατήσει για πάντα μέσα της. Δεν πρόλαβε να πει τίποτα σ’ αυτή τη «μάγισσα» που τόσο επιδέξια του είχε κλέψει το κορμί και την ψυχή του, γιατί η κόπωση έκανε τα βλέφαρά του να κλείσουν και το κεφάλι του να γείρει πάνω στο πλούσιο στήθος της, ενώ αφηνόταν σ’ έναν εξωπραγματικό ύπνο. Η ανάσα του έκανε πολλή ώρα να βρει τον κανονικό της ρυθμό, αλλά αυτός δεν το κατάλαβε ποτέ αυτό.
Το ρόπτρο στην πόρτα χτυπούσε μανιασμένα μιας και η χθεσινοβραδινή χιονοθύελλα ευθυνόταν για τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος. Ηταν ο ταχυδρόμος. Ζαλισμένος, έσυρε το μουδιασμένο του κορμί ως την εξώπορτα. Παίρνοντας την πλούσια αλληλογραφία του, κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας για να την ανοίξει. Τότε, μέσα από το μυαλό του αναδύθηκε μια σκέψη, μια αίσθηση αλλόκοτη που πρέπει να είχε σχέση με κάτι που συνέβη την προηγούμενη νύχτα. Τίποτε όμως δεν ήταν ξεκάθαρο. Το μόνο που θυμόταν ήταν, ότι απεγνωσμένα προσπαθούσε να ξεκινήσει ένα διήγημα αλλά δεν τα κατάφερνε. Κι έπειτα, ήταν κι αυτή η χιονοθύελλα που του είχε σπάσει τα νεύρα. Το τρεμόσβημα των κεριών και μετά ένα γλυκό μούδιασμα. Ο λαμπτήρας που άναψε ενώ το ρεύμα επανερχόταν, αποκάλυψε ένα κομμάτι λευκό ύφασμα με σωμόν σχέδια πιασμένο στην πόρτα του υπνοδωματίου, που τον έκανε να ανατριχιάσει. Το αγνόησε όμως. Ετσι έπρεπε να κάνει. Πολύ ευχαρίστως θα έπινε ένα φλυτζάνι ζεστό γαλλικό καφέ. Γέμισε την καφετιέρα με νερό, πρόσθεσε και τρεις γεμάτες κουταλιές καφέ και άνοιξε τον διακόπτη. Προχωρώντας προς το γραφείο του, άκουσε τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνει η καφετιέρα τη στιγμή που οι μπουρμπουλήθρες του βραστού νερού ενώνονται με τη σκόνη και μετατρέπονται μέσα στο γυάλινο δοχείο σ’ αυτό το ευεργετικό υγρό που ξυπνά το μυαλό και το κοιμισμένο σώμα. Κάθησε στην πολυθρόνα του κι αφού τεντώθηκε νωχελικά προς τα πίσω, έπιασε το στυλό κι άρχισε να σχηματίζει την επικεφαλίδα.

6

Χαμογελώντας με ικανοποίηση και προσπαθώντας να ελέγξει το χέρι του που αυθόρμητα σχημάτιζε λέξεις πάνω στο λευκό χαρτί, διέκρινε με το βάθος του μυαλού του, δυο εβένινες ακτίνες να τον διαπερνούν, να τον τυλίγουν και να του δίνουν ενέργεια. Όταν αυτό σταμάτησε, είχε φτάσει μεσημέρι. Ο ήλιος δέσποζε πια κάθετα στον ουρανό, τίποτα δε θύμιζε τη χθεσινοβραδινή κακοκαιρία, ενώ τα χιόνια άρχιζαν να λιώνουν στα καλοφτιαγμένα πεζοδρόμια. Επιασε το πάκο με τα πυκνογραμμένα χαρτιά, τα ευθυγράμμισε σε μια φροντισμένη στίβα, κάτι ψιθύρισε για κάποια χαμένη έμπνευση και κατευθύνθηκε προς το ψυγείο...

Αφιερωμένο σε όλους όσους έχασαν την έμπνευση. Ας την αναζητήσουν μέσα τους...