Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 09, 2008 16:13 Θέμα δημοσίευσης: Δεκατρία Φεγγάρια...
Χαρισμενο στη Μagissa..
------------------------------
'Xτες ειχαμε Πανσεληνο. Το Φεγγαρι εδω ειναι τοσο εξωπραγματικα μεγαλο, που τρομαζει τους ανθρωπους και τους κανει να κρυβονται στα σπιτια τους. Πιανει τον μισο ουρανο και τα βαφει ολα κοκκινα.
Οπως καταλαβαινεις, σ'αυτη τη χωρα βρισκομαι κοντυτερα στο Φεγγαρι, κοντυτερα στο σπιτι μου. Τωρα που το βλεπω απο τοσο κοντα, ειμαι βεβαιος οτι θα θελω να κατοικησω εκει μια μερα..
Πριν προχωρησω, πρεπει να σου πω οτι για μας εδω το Φεγγαρι ειναι και αντρας και γυναικα - ανδρογυνο.
Ειναι ο πραγματικος αντρας ολων των γυναικων, οπως πιστευουν οι Μαορι, ο φαλλος του φεγγαρογεννητου Ερωτα, στις φαλλικες λατρειες της αρχαιοτητας και ταυτοχρονα η σφαιρα, το συμβολο των Ορφικων Μυστηριων και η Dea Mena..
Xτες λοιπον με την Πανσεληνο, καναμε μια μεγαλη γιορτη για την υποδοχη της. Αρωματιστηκαμε, μακιγιαριστηκαμε και τυλιγμενοι στ'ασπρα και στα κοκκινα, κατεβηκαμε να την υποδεχτουμε στις ταρατσες που σχηματιζονται σε πολλα επιπεδα αναμεσα στα βραχια, πανω απ'τις θαλασσιες σπηλιες.
Απ'το σπιτι ακουγοταν το 5ο Κοντσερτο του Μπετοβεν, που δυναμωνε στο κρεσεντο, οσο δυναμωνε και το φως που ελουζε την ανατολη.
Ηταν η πρωτη Πανσεληνος που θα εβλεπα σ'αυτο το μερος του κοσμου και κοιτουσα με απληστια και προσμονη, που μ'εκανε να τρεμω, το σημειο απ'οπου θα προβαλε.
Καποια στιγμη, αντιληφθηκα οτι οι αλλοι ειχαν σκορπιστει κι οτι ημουν μονος στη μεση της ταρατσας, ορθιος μα τα χερια ψηλα, να την καλω.. ''Ελα.. Ελα..Ελα..'' Την περιμενα σαν την πιο φανταστικη γκομενα.. Και ηταν.. Ηταν ολες οι γυναικες μαζι και ολοι οι αντρες.. Ηταν η μανα μου κι εγω κι εσυ.. Φαλλος και Μητρα.. Το Συμπαν..
Και τοτε αρχισε να ξεπροβαλλει πισω απο το σκοτεινο βουνο, πρωτα σαν μια λεπτη φετα απο φως που μεγαλωνε και στρογγυλευε και γεμιζε τον ουρανο σαν τεραστιος δισκος..
Φλερταρα μαζι της.. Την προκαλουσα.. Φως στο φως, αιμα στο αιμα, σαρκα στη σαρκα.. Παραληρουσα.. Γελουσα, τραγουδουσα, χορευα, κραυγαζα..
Ποτισμενος στον ιδρωτα, μεσα σ' ενα πραγματικο ντελιριο που δεν ειχα ξαναδοκιμασει, εβλεπα εσενα κι εμενα στο προσωπο του Φεγγαριου, ενα θηλυμορφο αρσενικο Φεγγαρι..
Και καθως χορευα και φωναζα η μανια μου μεγαλωνε και φουντωνε ωσπου επεσα πανω στη στοιβα με τα ρουχα μου στο πατωμα, σφαδαζοντας.
Ηταν ενας οργασμος που ποτε δεν θα μπορεσω να περιγραψω την ενταση του.
Πολλη ωρα μετα, ανοιξα τα ματια. Ημουν λουσμενος στο φως και μουσκεμενος στον ιδρωτα και στο σπερμα. Κατω, τα παιδια εκαναν βουτιες στην καθαγιασμενη απ' το Φεγγαρι θαλασσα..
Να λοιπον που καναμε ερωτα, Χριστινα. Οχι τον φτωχο ερωτα που θα καναμε αν ανταποκρινομουν στις κρυφες και φανερες μας επιθυμιες, αλλα εναν ερωτα που ηταν μοναδικη κι ανεπαναληπτη εμπειρια.
Ηταν κατι που εσυ κι εγω, σαν δυο ξεχωριστα κορμια πανω σ' ενα κρεβατι, δε θα μπορουσαμε να ειχαμε πραγματοποιησει ποτε!'
Απο το βιβλιο της ΦΡΙΝΤΑ ΜΠΙΟΥΜΠΙ
----------------------------------------------
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 09, 2008 16:24 Θέμα δημοσίευσης:
Χαμόγελο για το ξωτικό...
Ξενυχτάμε στην πλαγιά του βουνού με τ' άστρα
με το αγέρι, τα έλατα, με τα μύρια φώτα
κάτω εκεί μακριά της πολιτείας,
με τ' ογρό της θάλασσας λάμπισμα και με όλες
τις κορφές περίγυρα των βουνών. Σωπαίνει
κουρασμένη η λάλα συντροφιά. Σωπαίνει
σα να περιμένει. Ξαφνικά
«α!» γεμίσαν τ' άπληστα στόματα. Προβάλλει
πέρα απ' τα σκοταδερά βάθια ένα φεγάρι
ρέπιο και πυρό. Τι αργά που κινιέται. Κι όπως
τον ουράνιο δρόμο του σιγαλά κερδίζει
όμοια τη χλωμάδα του ξαναβρίσκει αγάλι.
Χαρωπά κι ανίδεα γέλια ξεπετιώνται
κι ο καθένας λόγια απλά ρίχνει χαιρετώντας.
Αλλοι τ' ονομάζουνε του χάρου το δρεπάνι
άλλοι τόξο του έρωτα όλ' άστοχα λόγια.
Και 'γω που άθελα σιωπώ βρίσκω την καρδιά μου
στο πυρό και ρέπιο αυτό μυστικό φεγγάρι.
(άκαιρο τριαντάφυλλο κάπου έχει μαδήσει.
Η πληγή του μαρασμού σα ζωή και χάρος)
Την καρδιά μου που κι αυτή κάθε που προβάλλει
στης αγάπης τον πλατύν ουρανό πυρώνει
ως που σιγαλά να 'ρθει στο μοιραίο της δρόμο
κ' ήσυχα την όψη της τη χλωμή να πάρει.
(Εσύ να 'σαι στο γιαλό τάχ' αυτή την ώρα; )
Με τρελαίνει ξαφνικά μια ιδέα: να πάρω
του καημού απλώνοντας μαγικά τα χέρια
και να ρίξω στο γιαλό, στα ονειροδαρμένα
μάτια σου μπροστά, πυρό το λειψό φεγγάρι.
Να το ιδείς τα κύματα να το πανεφέρνουν
να το ιδείς πώς σιγαλά όσο πάει χλωμιάζει
κι ολοένα πιο πολύ την πληγή του δείχνει,
καθώς φεύγει κι έρχεται παίζοντας τη θλίψη
να 'βλεπα αν θα σου 'φτανε η συλλογή να νιώσεις
πως 'κει κάτω σου 'στειλα την καρδιά μου απόψε.
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 09, 2008 16:28 Θέμα δημοσίευσης:
ΧΑΡΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΣΑΣ - ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ...
Πάμε ξανά στα θαύματα
Θα 'ρθω να σε πάρω μια βραδιά με φεγγαράκι
στους δρόμους τα φανάρια ανοιχτά για την αγάπη.
Πράσινα φανάρια στη σειρά
και στους καθρέφτες δυο φεγγάρια.
Πάμε ξανά στα θαύματα όπως μια φορά.
Κι αν δεν μας αφήσει η αγάπη στα μισά
Αίγινα θα πιάσουμε και Σύρα κι Ικαριά,
λύσε τα σχοινιά.
Ασημένιο μονοπάτι στην πλώρη μου
το φεγγάρι στα νερά,
καλοτάξιδο κορμάκι, βαπόρι μου,
πήγαινέ μας στ' ανοιχτά.
Όνειρο θα γίνω και θα 'ρθω να σε κοιμίσω
και όσα ονειρευτήκαμε μαζί να σου θυμίσω.
Όνειρα που κάναμε κι οι δυο
πάνω στο ίδιο μαξιλάρι.
-------------------------------------------------------
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 09, 2008 17:20 Θέμα δημοσίευσης:
Όλα τα πολλά και μεγάλα.
Θροΐζει η χλόη, τΆ αστέρια της γης διαμάντια
σπασμένα και πάχνη
πρόσεχε τα βήματά σου με θάμπος κομπιάζουν και
λοξοδρομούν
συχνά. ποια, καλή μου, η επόμενη σκέψη, θριαμβικές αψίδες
μονοπάτια και θάμνοι ανώνυμοι, μην τάχα
σαλέψουν οί αρμονίες
η γαλήνη, η ευδία στους ουρανούς, η μοίρα η γαλανή
που τυφλά θροΐζει.
Μα νύχτωσε. Σβήνουν τα κάλλη της ημέρας τα ψεύδη
τέλος.
Ο ίσκιος με τον ίσκιο αναμετράται (αρουραίος μικρός
στην αντίπερα όχθη λακίζει) σωσίες του σκοταδιού
τα μαύρα
ερέβη
την επιστροφή νοσταλγούν τις πρώτες
περπατησιές
εκεί πού γεννήθηκαν εκεί νΆ αποθάνουν. Στα φίλια
κυπαρίσσια.
Τα μαγικά της νύχτας σε μια πλαγιά του λόφου
Προφήτης Ηλίας
έστω λησμονημένοι έστω πηλός και σκόνη και πέτρα
του τόπου
κόκαλα πού πέρασαν τη λίμνη καθώς πρέπει τιμητικά
με σεβασμό με ρούχα καθαρά όχι σαν αδέσποτα
σκυλιά στο αμπέλι.
(Δεν ξεύρω ψυχή μου τί θα μας σώσει) — αν έχεις πανσέληνο πληρώνεις.
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 10, 2008 23:37 Θέμα δημοσίευσης:
Εξόριστα Φεγγάρια
Η απουσία σου απόψε
με λυτρώνει
απ΄ την ομίχλη και το πάθος
αγοραίου μυστικού
με οδηγεί στη σκήτη μου
στην ερημιά μου
όπου φέγγουν τα δάκρυα
σαν έκπτωτα
κι εξόριστα φεγγάρια
Δημοσιεύθηκε: Δευ Αύγ 11, 2008 9:27 Θέμα δημοσίευσης:
Γιώργος Αθάνας
Σελήνη
Θάμα κι' αυτό τ' αποψινό!
Στο περιβόλι το πυκνό
καθώς κοιμότουν σκοτεινό
μπήκε η κυρά σελήνη
και ξύπνησε για μια στιγμή
τ' αηδόνι και το γιασεμί
και τη μουντή νεροσυρμή
που ολόχρυση έχει γίνει!..
Θάμα κι' αυτό τ' αποψινό!
Τ' άστρα ψηλά στον ουρανό
χορεύουν καλαματιανό
με την κυρά σελήνη
κι η θάλασσα μουρμουριστά
τον ήχο τάχα της βαστά
και την κυρά ευχαριστά
κι αυτή φλωριά της δίνει!
Δημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 19, 2008 22:02 Θέμα δημοσίευσης:
Φεγγάρια σκοτεινά
θερίζουνε ξανά
τους έρωτες των δρόμων.
Κι από κει
μια ώρα διαρκεί
ο βίος των εντόμων..
ΣΆ αγαπάω και βυθίζομαι
στη ρωγμή κι απελπίζομαι.
Έπεται γιατί ντρέπεται
η κραυγή του θηρίου.
ΣΆ αγαπάω σαν οτιδήποτε
κόσμε μου έρημε κι αλύτρωτε.
Τα τρωτά απορρίπτονται
στα υπόγεια του κτιρίου..
Χαμένη κιβωτός
ο μέσα εαυτός
που δεν ολοκληρώνει.
Κι από δω
αυτά μπορώ να δω
και τη ζωή σαν χιόνι..
Φεγγάρια
Στίχοι, μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Από την ταινία: Πεθαίνοντας στην Αθήνα
Δημοσιεύθηκε: Τετ Αύγ 20, 2008 6:08 Θέμα δημοσίευσης:
Ένα φεγγάρι κι ένα τραγούδι έφτανε, για να του τη φέρει ξανά στο μυαλό. Το είχε ξαναπεράσει, πολλές φορές...αρκετές τουλάχιστο.
Το φεγγάρι το θυμόταν από όταν ήταν στο στρατό και ήταν χώρια, το κοίταγε και είχε αποκτήσει τη μορφή της...
Αλλά και τώρα, πάλι τη μορφή της είχε. Πάντα είχε και θα είχε τη μορφή της. Τόσο όμορφη, τόσο γαλήνια, τόσο φωτεινή, τόσο... τόσο, σαν και αυτή..
Ένα τραγούδι που του θα του έδινε μια ελπίδα...
Έλα. έλα πίσω να μου κλείσεις το φώς ...να κοιμηθώ. Πολλές φορές είχε κλείσει το φως να κοιμηθούν στη κρεββατοκάμαρά της, όταν ήταν ακόμα ... κρεββατοκάμαρά τους!
Και εκεί με όσο φως είχε απομείνει, όσο μπορούσαν να μικρύνουν οι κόρες των ματιών του, έβλεπε τις σκιές επάνω στο πρόσωπό της. Παρατηρούσε, σαν τοπογράφος για το δικό της πρόσωπο, για το δικό της κορμί. Είχε "χαρτογραφήσει" και τη παραμικρή της λεπτομέρεια, αλλά και πάλι όχι όλα...νόμιζε πως είχε χρόνο να το κάνει...στο μέλλον...
Πάλι χάθηκε στις σκέψεις του, στις σκέψεις που περιστρέφονταν πάλι γύρω από εκείνη, ή καλύτερα γύρω....από την έλλειψη της ... παρουσίας της.
Κοίταξε το φεγγάρι άλλη μια φορά, να δει το πρόσωπό της, να της πει καληνύχτα. Ήθελε να της πει, πως την αγαπάει και να κλείσει το διακόπτη, να τη δει να κοιμάται, στην αγκαλιά του. Στη ζωή του. Στο κρεββάτι τους...
Μια τελευταία ματιά, μία βαθιά ανάσα, ένα αααχχχ που βγήκε από τα χείλη της ψυχής του..
Έτρεξε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό, να δροσίσει την ταλαιπωρημένη του ψυχή...να σβήσει τη φωτιά του έρωτα που έκαιγε στο κομμάτι της καρδιάς του που τώρα πια ήταν άδειο, μιας και αυτή δεν ήταν εκεί, και δε θα ήταν ποτέ ξανά.
Ξάπλωσε στο κρεββάτι, με μία μόνο εικόνα...του φεγγαριού που σε λίγες μέρες, ώρες, θα ήταν γεμάτο, σε αντίθεση με τη ζωή του, που ήταν άδεια...πλέον.
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 21, 2008 21:41 Θέμα δημοσίευσης:
Ας καταθεσω κι εγω τον "οβολο" μου στο Φεγγαροπαρμενο θεμα...
Moonchild - Rory Gallagher
You are a moonchild and pretty soon child
I've got that feeling
That I'm gonna make you smile forever
If I can.
Just give me a sign and I'll show you my plan
You are a blue child, forever true child
You know I'll try to paint the skies blue forever
If I can.
Just give me a sign and I'll show you my plan.
Tell me why you look so sad,
Time slips by like grains of sand
Just put your future in my hands
You are a moonchild and pretty soon child
I've got the feelin I'm gonna make you smile forever.
If I can.
Just give me a sign and I'll show you my plan,
Just give me a smile and I'll show you my plan,
Just give me a sign and I'll show you my plan.
I've got that feeling
That I'm gonna make you smile forever
If I can.
Απαγορεύεται η χρήση του περιεχομένου του GrLove.Com, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη. Τα κείμενα που δημοσιεύονται στο GrLove.Com είναι διαθέσιμα μόνο σε RSS / XML μορφή.
