Δημοσιεύθηκε: Κυρ Σεπ 21, 2008 23:07 Θέμα δημοσίευσης: Kι αν χαθεί το όνειρό μας...
Κι αν χαθεί το όνειρό μας......
Φαντάζομαι πως όλοι θυμούμαστε την αρχή αυτού του τραγουδιού.
Το έκλεψα απόψε, έτσι λίγο για να αισθανθώ την ηδονή αυτού που θα ήθελα να έχω, σε σχέση με αυτό που μπορώ να έχω...
Δεν είναι τρελό?
Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι, ονειρεύομαι πράγματα και καταστάσεις,
και κει που νομίζω ότι δεν κοιμάμαι και ότι απλά σκέφτομαι και σιγομουρμουρίζω.... "κι αν χαθεί το ονειρό μας..."
εκείνη τη στιγμή έρχεται και μου κάνει παρέα ο Μορφέας και με ένα φύσημα της γλυκιάς του ανάσας με κοιμίζει με το δικό μου νανούρισμα να μένει στα χείλη μου.........."κι αν χαθεί το ονειρό μας..."
Και ξάφνου το ''ονειρο'' , ολοζώντανο μπρος τα μάτια μου, μες την ίδια μου τη ζωή.
Και τίποτα δεν έχει χαθεί και μένουν όλα όπως τα 'χει σκεφτεί για μένα αυτός ο νους ....που δεν παλεύει, που δεν σκοτίζεται, που μένει ακλόνητος φρουρός και μάχιμος μπρος σε οποιαδήποτε κραυγή λογικής.
Και το όνειρο παίζει, παίζει και εξελίσσεται, και δεν ακούγεται πια το σιγοτραγούδισμα "κι αν χαθεί το όνειρο μας". Λες κι ο χρόνος ξεκινά απο εκεί που δεν σταμάτησε ποτέ.
Τι ηρεμία και αγαλλίαση ζώνει την ψυχή?
Τι ευφορία νιώθει μονομιάς η ζωή?
"Μα καημένο κορίτσι ξέχασες πως σήμερα είναι Κυριακή και οι καμπάνες θα χτυπήσουν το πρωί ....πολύ πρωί"....
"Σήμερα κατάφερες να μην πεις <κι αν χαθεί το όνειρο μας>...?"
Ντιν-νταν και πόσο δυνατά χτύπησαν, δυνατός ο θόρυβος και ξύπνησες απότομα.
Ανοίγεις τα μάτια και αντικρίζεις σκοτάδι απο τα σφαλιστά σου παράθυρα.
Προσπαθείς να καταλάβεις πού είσαι και τι κάνεις ....μα αποκαμωμένη πέφτεις με ορμή στα μαξιλάρια σου πάνω...................
και μέσα από τους λυγμούς σου ακούγεται "όνειρο ήταν και χάθηκε".
Οι γροθιές σου με ορμή χτυπούν το κεφάλι σου στο σημείο που νομίζεις ότι λειτουργεί πιο πολύ ο νους σου, μπας και τον ξυπνήσεις , μήπως και του θυμήσεις τι έκανε και πως λειτουργούσε όσο εσύ κοιμόσουν.
Μάταιος ο κόπος? Μάλλον ναι...ξαναγυρνά εκεί που ήταν ούτε ένα βήμα προς τα μπρός.
Τα βήματα σου αργά σε οδηγούν στην κουζίνα για ένα ποτήρι νερό...
Σαν χαζή παρατηρείς να τρέχει το διάφανο νερό στο ποτήρι σου και τότε σου έρχεται η λύτρωση............η δύναμη σου ανεξέλεγκτη και τη δείχνεις σε αυτό το άψυχο αντικείμενο που 'χεις στα χέρια σου.
Σαν υπνωτισμένη το πετάς με ορμή μέσα στο νεροχύτη σου και ο εκκωφαντικός του θόρυβος έκανε τα μάτια σου μια σχισμή, ίσα-ίσα να βλέπουν για να σε οδηγήσουν και πάλι στη μοναξιά του καναπέ σου......
Τι κι αν χαθεί το ονειρό μας, τι κι αν δεν ξυπνάμε από το λήθαργό μας...
Τι........? Γιατί..................?
Δημοσιεύθηκε: Δευ Σεπ 22, 2008 10:48 Θέμα δημοσίευσης:
MARILOY
ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΟΥΝ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ,ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΘΑΒΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ "ΝΟΜΙΖΑΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΧΑΣΑΜΕ''. ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΑΠ' ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ.
ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΝ......ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!!
Δημοσιεύθηκε: Δευ Σεπ 22, 2008 15:27 Θέμα δημοσίευσης:
Kαρκινε, ξερεις ποια ειναι η αληθεια?
Δεν ειναι ποιος θελει να μας τα παρει ή ποιος προσπαθει να κανει κατι τετοιο. Αυτο που παιζει ρολο ειναι, ο καθενας απο εμας, πως καταφερνει και χανει τα ονειρα του απο μονος του. Τις παρωπιδες που βαζει καθε λιγο μπροστα στα ματακια του ή αν θες το δεσιμο που κανει στα ποδαρακια του και βροντοφωναζει πως δεν θα παει πουθενα και μενει στασιμος και παλευει με κατι που ουτε ο ιδιος ξερει τι ακριβως ειναι. Απλα παλευει.
Χαζο ε? Ε, ναι πολυ το ξερω....αλλα..............
Δημοσιεύθηκε: Τρι Σεπ 23, 2008 21:14 Θέμα δημοσίευσης:
ΜΑΡΙΛΟΥ.....
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΔΕΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ. ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ... ΑΠΛΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΑ ΣΚΕΠΑΖΟΥΜΕ, ΤΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΝΟΥΜΕ...
ΑΛΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΤΙΜΑ ΠΑΛΙ ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΝ, ΑΡΓΑ 'Η ΓΡΗΓΟΡΑ.
ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΓΕΝΝΗΣΑΜΕ.
Απαγορεύεται η χρήση του περιεχομένου του GrLove.Com, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη. Τα κείμενα που δημοσιεύονται στο GrLove.Com είναι διαθέσιμα μόνο σε RSS / XML μορφή.
