Μητρότητα ή όχι...?

Dred11 · Ένταξη: Aug 17, 2008 Δημοσιεύσεις: 1

Τα παιδιά είναι το δώρο του Θεού για να γνωρίσουμε τί σημαίνει απόλυτη αγάπη.
Δυστυχώς, η κουλτούρα μας προωθεί τη μαλ@@ία (κυριολεκτικά) και καθόλου τη ζωή και την αγάπη (ταυτολογία).

katia · Ένταξη: Jan 16, 2008 Δημοσιεύσεις: 450

Λοιπόν η έκτρωση είναι κάτι πολύ κακό...δολοφονείς μια ψυχή...και μην τρελλαινόμαστε παιδιά...υπάρχουν και τα αντισυλληπτικά...το να γίνεις μητέρα είναι κάτι πανέμορφο..και αν δεν θες να γίνεις, πάρε τις κατάλληλες προυποθέσεις..δεν μπορώ να ακούω πια έμεινα κατά λάθος έγκυος???Τι λέτε βρε παιδιά..ύπαρχουν λύσεις για να αποφύγεις να μείνεις..λοιπόν ας είμαστε πιο προσεκτικοί στην ερωτική μας επαφή και όλες οι ψυχές που δολοφονήθηκαν απο εκτρώσεις είναι καιρό να μειωθούν...ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.. Laughing

tenor · Ένταξη: Jul 28, 2008 Δημοσιεύσεις: 231

Παιδια γιατι κανουν οι ανθρωποι φικι-φικι? Laughing

Γιατι υπαρχει η γενετησια ορμη?
Γιατι οι γυναικες εχουν στηθος και περισσοτερο λιπος?
Ενα εκατομμυριο 'γιατι' μπορουμε να βρουμε.
Αλλα εμεις οταν το ΣΕΞ πετυχει το σκοπο του(Γιατι ο σκοπος του ειναι ενας, ασχετα αν εμεις το εχουμε αναγαγει σε επιστημη)λεμε ,πω πω, κατι πηγε στραβα και .....
Αν δεν θες παιδι μην κανεις φικι-φικι.
Απ' τη στιγμη που κανεις, υπαρχει και η πιθανοτητα να κατσει, και τοτε το κρατας.
ΤΕΛΟΣ..
Εσυ θα αποφασισεις αν θα επιτρεψεις το ξεκινημα μιας νεας ζωης?
Ποιος νομιζεις οτι εισαι ρε μεγαλε???

magissa_kloklo · Ένταξη: Apr 03, 2008 Δημοσιεύσεις: 2803

Υπάρχει ένα βιβλίο πολύ πολύ "μικράκι" , το οποίο "οφείλουμε" να το διαβάσουμε όλοι μας.
Η συγγραφέας είναι η Οριάνα Φαλλάτσι και ο τίτλος του:
"Γράμμα σ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ".

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σ' αυτόν που την αμφιβολία δεν την φοβάται, σ' αυτόν που τα γιατί αναζητάει χωρίς να κουραστεί έστω κι αν θα πονέσει ή θα πεθάνει.
Σ' αυτόν που αναρωτιέται με αγωνία να δώσει ή να μην δώσει την ζωή !

Αυτή τη νύχτα ένιωσα την παρουσία σου: μια σταγόνα ζωής, που ξέφυγε από την ανυπαρξία. Κειτόμουνα στο κρεβάτι, με ορθάνοιχτα τα μάτια, μέσα στο σκοτάδι. Και ξαφνικά, την πυκνή σκοτεινιά μου την ξέσκισε μια λάμψη σιγουριάς: ναι, ήσουνα εκεί. Υπήρχες.
Ήταν σαν να δεχόμουνα κατάστηθα μια ντουφεκιά. Η καρδιά μου σταμάτησε. Και όταν ξαναβρήκε τον παλμό της, έναν υπόκωφο παλμό, η κατάπληξή μου έγινε χιονοστιβάδα, για να με παρασύρει σε μιαν άβυσσο αβεβαιότητας και τρόμου. Και τώρα με τυλίγει ο φόβος, λούζοντάς μου το πρόσωπο, τα μαλλιά, το μυαλό. Ένας φόβος που μέσα του σβήνω. Προσπάθησε να καταλάβεις: δεν είναι ο φόβος μου απέναντι στον κόσμο. Οι τρίτοι μου είναι αδιάφοροι. Δεν είναι ο φόβος μου για τον Θεό. Δεν πιστεύω στον Θεό. Δεν είναι ο φόβος μου μήπως πονέσω. Ο πόνος δεν με τρομάζει.

Είναι ο φόβος ο δικός σου και της μοίρας, που σε άρπαξε από το μηδέν, για να σε φυτέψει στα σπλάχνα μου. Δεν ήμουν ποτέ έτοιμη να σε υποδεχτώ, όσο κι αν περίμενα με λαχτάρα τον ερχομό σου. Με βασάνιζε πάντοτε το τρομακτικό ερώτημα: μήπως δεν ήθελες να γεννηθείς ?
Μήπως, μια μέρα, θα μου πετούσες κατάμουτρα, ουρλιάζοντας, το αβάσταχτο παράπονο: "Και ποιος σου ζήτησε να με φέρεις στον κόσμο? Γιατί το έκανες? Γιατί? "

Η ζωή είναι μεγάλο βάσανο μωρό μου. Είναι ένας πόλεμος καθημερινός, ασταμάτητος. Και οι στιγμές της χαράς είναι σύντομες παρενθέσεις, που πληρώνονται με τίμημα σκληρό, πως μπορώ να σιγουρευτώ ότι δεν θα ήταν καλύτερα να σε εξαφανίσω, πως μπορώ να μαντέψω αν εσύ δεν θα ήθελες να επιστρέψεις στον κύκλο της σιωπής? Δεν έχεις την δύναμη να μου μιλήσεις. Η σταγονίτσα της ζωής σου είναι μονάχα λίγα κύτταρα, που μόλις τώρα σχηματίζονται. Ίσως και να μην είναι καν ζωή, αλλά μια υποψία ζωής. Και όμως, θα θυσίαζα τόσα πολλά για ένα μήνυμά σου, για ένα σημάδι που θα μου φανέρωνε τη βουλησή σου. Η μάνα μου ισχυρίζεται ότι εγώ της έδωσα το μήνυμα κι ότι γι' αυτό βρίσκομαι σήμερα σε τούτη τη γη.

Η μητέρα μου βλέπεις, δεν με ήθελε. Με σπείρανε από λάθος, σε μια στιγμή αφηρημάδας ή απροσεξίας.
Κι ύστερα, για να με αποφύγει, έριχνε κάθε βράδυ κάποιο φάρμακο στο νερό της. Και το έπινε. Κλαίγοντας !
Ως τη στιγμή που σάλεψα μέσα στην κοιλιά της και , δίνοντάς της μια κλωτσιά, της είπα να μη με αφανίσει. Ετοιμαζόταν να φέρει το ποτήρι στα χείλια της. Το απομάκρυνε κι έχυσε στο πάτωμα το περιεχόμενό του.
Λίγους μήνες αργότερα, νικήτρια πια, δεχόμουνα το πρώτο χάδι του ήλιου. Για καλό ή για κακό ? Δεν ξέρω.
Όταν είμαι ευτυχισμένη, νομίζω ότι όλα έγιναν για καλό. Κι όταν πικραίνομαι, φαντάζομαι πως ήταν για κακό μου.
Όμως, ακόμα και στη δυστυχία μου, κάτι μου ψιθυρίζει πως είναι καλύτερα που γεννήθηκα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την ανυπαρξία !!!!
Στο ξαναλέω: Δεν φοβάμαι τον πόνο. Γεννιέται και μεγαλώνει μαζί μας, και τον συνηθίζουμε όπως συνηθίζουμε να έχουμε δυο χέρια και δυο πόδια.
Στο βάθος, δεν με τρομάζει ουτε και ο θάνατος: πεθαίνουμε επειδή ζήσαμε, επειδή καταργήσαμε την ανυπαρξία.
Εγώ φοβάμαι το μηδέν....το τίποτα, την ομολογία ότι δεν υπήρξα ποτέ, ανεξάρτητα αν γεννήθηκα από σύμπτωση, από λάθος, από απροσεξία.

Πολλές γυναίκες σήμερα αναρωτιούνται: γιατί να δημιουργήσω ένα πλάσμα? Για να πεινάσει, να διψάσει, να ταπεινωθεί και να προδοθεί?
Για να ξεψυχήσει στον πόλεμο ή από κάποια αρρώστια? Και ταμπουρωμένες πίσω από όλα αυτά τα ατράνταχτα επιχειρήματά τους, παραμερίζουν την ελπίδα.
Ξεχνάνε ότι το δημιούργημά τους μπορεί και να μην πεινάσει, μπορεί και να μην κρυώσει. Ότι ίσως θα γευθεί την ειλικρίνεια και τη φιλία. Και ότι μπορεί να ζήσει τόσο, ώστε να δαμάσει τις αρρώστιες και τους πολέμους. Ίσως οι γυναίκες αυτές να έχουν δίκιο.

Αλλά πως γίνεται να προτιμάει κανείς το τίποτα από τον πόνο ?
Ακόμα κι όταν κλαίω για τις αποτυχίες μου, για τις απογοητεύσεις μου, για τα βάσανά μου, υποστηρίζω ότι η οδύνη είναι προτιμότερη από το τίποτα.
Κι αν επεκτείνω αυτή μου τη σκέψη στη ζωή, στο δίλημμα αν πρέπει κανείς να γεννιέται ή όχι, τελικά βροντοφωνάζω ότι είναι καλύτερα να δεις το φως του ήλιου, παρά να μην αποκτήσεις ποτέ τούτη την εμπειρία.
Είναι όμως θεμιτό να σου επιβάλω αυτό μου το επιχείρημα ?
Δεν μοιάζει σαν να ήθελα να σε φέρω στον κόσμο για να ικανοποιήσω τις δικές μου επιθυμίες ?
Κι όμως, δεν ενδιαφέρομαι να γεννηθείς για να μου κάνεις χάρη.
Αφού, στο κάτω κάτω, δεν έχω την ανάγκη σου......
"

agapi_026 · Ένταξη: Mar 16, 2008 Δημοσιεύσεις: 1280

laras · Ένταξη: Aug 23, 2007 Δημοσιεύσεις: 273

Ολη μας η ζωη ειναι γεματη επιλογες!!!Θα επαναλαβω κατι που εχω πει και πιο πριν...Δε διορθωνεις ενα λαθος,κανοντας ακομα ενα....Δε διορθωνεις το λαθος της συλληψης,με ακομα ενα λαθος,να κρατησεις το παιδι ενω δεν το θες!!!